Bieszczadzki Park Narodowy , utworzony w 1973 na pow. 5624 ha, powiększany (m.in.w 1991r. do 27 834 ha); otulina 57 150 ha; siedziba dyrekcji parku w Ustrzykach Górnych, Muzeum Przyrodnicze i ośr. dydaktyczny w Ustrzykach Dolnych; B.P.N. rozciąga się na wys. od 600 do 1346 m n.p.m. (Tarnica) i obejmuje najwyższe partie Bieszczadów Zach.; na wsch. i pd. sięga do granicy z Ukrainą, a w części zach. do granicy słowackiej obejmuje leśne przygraniczne tereny źródliskowe potoków górskich (na wsch. Negrylów, Syhłowaty i Halicz lewy dopływy Sanu, w części środkowej Wołosaty z Wołosatką i dopływami, w części zach. Górna Solinka z Beskidnikiem i Wielkim Lutowym), najwyższe szczyty Bieszczadów (Tarnica, Krzemień, Halicz, Bukowe Bardo, Wielka i Mała Rawka, Dział), Połoninę Caryńską i Wetlińską z otaczającymi je lasami oraz grunty pastewne w okolicy Wołosatego, Ustrzyk Górnych, Brzegów Górnych i częściowo Wetliny. W obrębie parku występuje piętro regla dolnego na wys. od 450 do 1160 m n.p.m., z naturalnym lasem bukowo-jodłowym, z udziałem jawora i świerka w niższych partiach, i czystymi drzewostanami bukowymi, z formami karłowatymi przy granicy lasu, w wyższych partiach. Ponad granicą lasu rosną charakterystyczne dla Bieszczadów zarośla olchy kosej. Powyżej 1160 m n.p.m. piętro halne, bujne łąki wysokogórskie, zw. połoninami; w tej strefie znajdują się również szczytowe partie skaliste, zbudowane z piaskowców fliszowych. W bogatej florze naczyniowej spotyka się na obszarze parku gat. zarówno wschodnio jak i zachodniokarpackie oraz wysokogórskie. Również faunę charakteryzuje duża różnorodność gat.; występują tu gat. wysokogórskie, górskie, eurosyberyjskie i ciepłolubne; do rzadszych gat. ssaków należą: żubr (przywrócony tutejszej faunie w latach 60.), niedźwiedź brunatny, wilk, ryś, żbik. W 1992 UNESCO uznało B.P.N. wraz z Parkami Krajobrazowymi. Ciśniańsko-Wetlińskim i Doliną Sanu oraz słowac. i ukr. chronionymi terenami przyległymi — za Międzynarodowy Rezerwat Biosfery „Karpaty Wschodnie". Jest to teren o wielu walorach, zachęcających do częstego ich odwiedzenia.
