Beskidy pokryte są gęstą siecią znakowanych pieszych szlaków turystycznych. Za wytyczanie i utrzymywanie większości z nich odpowiedzialne jest PTTK, posługujące się znormalizowanym systemem oznaczeń. Kolor szlaku jest malowany na środkowym, poziomym pasku, umieszczonym między dwoma paskami białymi. Używane kolory to czerwony, niebieski, zielony, żółty i czarny. Kolory nie mają związku z trudnością trasy (w przeciwieństwie do szlaków narciarskich). Zazwyczaj główne, najdłuższe szlaki są znakowane kolorem czerwonym, inne
długodystansowe - zielonym i niebieskim. Żółte i czarne znaki są zwykle wykorzystywane do wytyczania szlaków łącznikowych i dojściowych. Znakowanie jest na ogół logiczne i czytelne (okresowo odnawiane). Odcinków z zanikającymi, starymi znakami jest niewiele. Orientację ułatwiają rozlokowane w węzłach szlaków drogowskazy turystyczne. W górach można też spotkać szlaki gminne (oznaczane dwoma paskami lub biało-kolorowym kwadratem) - nie zawsze zaznaczane na mapach. Ich znakowanie bywa mało przejrzyste i niekonsekwentne. Parki narodowe lub krajobrazowe wytyczają na swoim terenie przyrodnicze ścieżki edukacyjne (biały kwadrat z zielonym paskiem). W najciekawszych miejscach ścieżek ustawione są często tablice informacyjne, a cały ich przebieg bywa opisywany w specjalnie wydanych folderach.
